De laatste dag van een heel bijzonder jaar. Een jaar waarin ik vooral nog-geheim-zwanger was, zwanger was en nóg langer zwanger was. En toen natuurlijk de 27ste augustus: ineens ligt daar jouw kindje en is je leven compleet anders. Ons Mannetje is aan het eind van 2008 net vier maanden en het is alsof hij er altijd was. Alhoewel, nog steeds kan ik ineens wel een verwonderd moment hebben dat ik besef, écht besef, dat Stan mijn zoon is. Mijn kind. De vage droom ooit een kind te hebben, ver weg in een toekomst (waarin ik uiteraard volkomen volwassen, tot rust en wijs zou zijn), dat is gewoon vandaag! Momenten dat je overloopt van geluk zijn, sinds Stan er is, ontelbaar geworden - net zoals "je zorgen maken" een heel nieuwe en benauwde betekenis gekregen heeft - en ik denk niet dat ik ooit zoveel in het "nu" geleefd heb als de afgelopen maanden.
Mijn mooie, vrolijke Mannetje :-)Maar de realiteit dient zich vanaf maandag ook weer aan! Al verheug ik me er nu ook weer op om weer aan het werk te gaan, in tegenstelling tot mijn eerdere gespannenheid daarover. Het is mooi zo: het jaar wordt afgesloten en een bepaalde periode ook, maar ik ben wel toe aan iets meer eigen leven.
Speaking of which: ik ga de borstvoeding afbouwen. Dat doen we rustig aan. Het kan nog weken duren en ik hoop eigenlijk dat ik de eerste en laatste voeding nóg wat langer kan blijven geven. We zien wel hoe het gaat. Feit is dat we sinds deze week begonnen zijn met een flesje voor de voeding van 17.00. Hypo-allergeen, want ik was/ben hartstikke allergisch voor melkproducten, dus die kans zit er ook dik in voor Stan. Tot nu toe maakt het hem niets uit of hij een flesje of borst krijgt. Stan lijkt op zich wel toe aan eens wat anders. Hij stopt echt alles in zijn mond en kijkt je jouw eten haast uit de mond. Het is een gekwijl de hele dag door en hij kwijlt overal op, behalve natuurlijk op de mooie bijtring die hij heeft: die gooit hij meteen aan de kant. Wel loop je dus geregeld rond met een baby op je arm die zich direct "vastbijt" in je nek alsof hij een soort vampier is. En geen enkel kledingstuk van Manlief, mij én Stan is kwijl-vrij, maar dat kan mij eigenlijk niets schelen. Het is waar dat je al die kledderboel van je eigen kind makkelijk kunt hebben :-)
En dan kijken we nog heel even terug naar deze laatste week van 2008, want het was een heerlijke week. Een volle week met enkele verplichtingen, maar toch kregen we niet het gevoel dat het té druk was of té gedwongen: het was gewoon gezellig en genieten tijdens de kerstdagen met wandelen in de kou (wat houd ik toch van dit weer!), lekker eten, cadeautjes geven en krijgen en Triviant op dvd.
Vóór de kerstdagen, op 21 december, is Stan gedoopt en dat was een bijzonder moment; ook een beetje omdat de kerk in kerstsfeer was en het kerstverhaal dit jaar toch op een of andere manier nog meer indruk maakte. Een mooie dienst, in de kerk waar wij dik twee jaar geleden ook getrouwd zijn, met een besloten groepje mensen die ieder een belangrijke rol in Stans leven vervullen. Ons Mannetje gedroeg zich voorbeeldig en gaf geen kik. Hij was veel te trots op zijn nieuwe schoenen die hij voor het eerst aan had en waar uitgebreid naar gestaard moest worden.
Peter, Meter, een heel klein stukje Manlief (het zwarte haar naast mijn haar) en de pastoor die Stan dooptDe eerste oliebol heb ik net op en er staat nog een gourmetschotel te wachten: ja, wij zijn wel van de clichés met dit soort dagen! 2009 zal een druk jaar worden, vooral voor Manlief die gaat promoveren, maar ook misschien wel met een nieuw huis en de gewone drukte met werk-en-baby. Genoeg om over te blijven loggen dus. Ik wens jullie unne goeje roetschj en een fantastisch, geweldig, gezond, gelukkig en liefdevol 2009!
Laatste reacties